Gepubliceerd

NATO ontwikkelt nieuwe defensiestrategie met mogelijke aanvallen diep in Rusland

NATO werkt aan een herziene defensiestrategie die conventionele aanvallen diep in Rusland mogelijk maakt in geval van een grootschalige invasie. De alliete plannen zouden militaire bases, aanvoerdepots en doelindustriegebieden treffen, zonder overstap naar nucleaire wapens.

Hoofdpunten

  • NATO overweegt conventionele aanvallen op Russische militaire bases, aanvoerdepots en doelindustriegebieden in het diepe achterland
  • Het openbaar gemaakte plan voorziet niet in het gebruik van nucleaire wapens
  • Aanvalen in twee etappen: eerst de eerste aanvalsgolf stoppen, daarna het systeem dat de aanvaller in staat stelt door te vechten verstoren
  • De Verenigde Staten vernieuwen en vullen hun voorraden Tomahawk- en ATACMS-raketten aan
  • Europaanse landen willen de voorraden Storm Shadow-, SCALP- en Taurus-raketten uitbreiden
  • In Europa zijn minstens 48 projecten voor betaalbare afgedreven raketten aangekondigd
  • Oekraïne valt Russische olieraffinaderijen, dronecomponentfabrieken, datacenters en brandstofdepots aan

Waarom dit belangrijk is

De voorgestelde aanpak betekent een wezenlijke verschuiving van een verdediging die vooral steunde op hindering en blokkerende posities naar het gebruik van conventionele langafstandwapens tegen objecten die een invasie kunnen ondersteunen. Uitbreiding van de raketvoorraden vergroot de mogelijkheden van NATO en zijn Europese partners. De openbare plannen blijжуть при цьор від ядерної зброї, terwijl de ervaring van Oekraïne relevant wordt genoemd voor de ontwikkeling van deze aanpak.

Wat er is gebeurd

NATO ontwikkelt een nieuwe defensiestrategie die de mogelijkheid opent om bij een grote Russische invasie conventionele aanvallen uit te voeren op militaire bases, aanvoerdepots en objecten van het Russische defensie-industriële complex diep in het land. De strategie bouwt voort op een tweestapsaanpak: de eerste aanvalsgolf stoppen en vervolgens de troepen, logistiek en andere systemen treffen die de tegenstander in staat stellen door te vechten.

De alliete heeft daarbij de beperkingen van de oudere oostelijke flankbenadering herbogen. Die berustte in belangrijke mate op verdedigingslinies en blokkerende eenheden, maar strategen menen dat zulke maatregelen een potentiële invasie niet afdoende kunnen tegenhouden. Ervaringen uit de oorlog in Oekraïne en conflicten in het Midden-Oosten hebben de herziening versterkt.

De VS moderniseren en vullen hun voorraad Tomahawk- en ATACMS-raketten aan. Europese landen willen hun voorraad Storm Shadow-, SCALP- en Taurus-raketten vergroten en ontwikkelen betaalbaardere afgedreven raketten. In Europa zijn minstens 48 dergelijke projecten aangekondigd.

Hoe Oekraïense bronnen het beschrijven

Oekraïense media verbinden de voorgestelde NAVO-strategie met de oorlog in Oekraïne. Oekraïne valt met verder drones en raketten doelen in het Russische achterland aan, waaronder olieraffinaderijen, fabrieken die componenten voor drones produceren, datacenters en brandstofdepots. Die ervaring wordt gepresenteerd als relevant voor de ontwikkeling van de NAVO-aanpak. Ook wordt de uitbreiding van de Amerikaanse en Europese raketvoorraden benadrukt.

Hoe internationale bronnen het beschrijven

De internationale berichtgeving legt de nadruk op de strategische herevaluatie binnen NATO, de afschaffing van een aanpak die vooral op hindering en blokkerende krachten leunde en de voorgestelde tweestapsreactie op een Russische aanval. Hoogprecisieaanvallen diep in Rusland worden daarbij gezien als afschrikkingsmiddel. Het openbaar gemaakte plan maakt echter geen gebruik van nucleaire wapens mogelijk.

Achtergrond

De vorige verdediging van de oostelijke NAVO-flank steunde in sterke mate op verdedigingslinies en blokkerende posities. NAVO-strategen zijn tot de conclusie gekomen dat alleen het verhinderen van de vooruitgang van Russische troessen een potentiële invasie niet noodzakelijk kan voorkomen. De herziene aanpak richt zich daarom niet alleen op het stoppen van een aanval, maar op het verstoren van de systemen die een tegenstander in staat stellen de oorlog voort te zetten.